Door onze job – thuisverpleging – komen Heidi en ik in 90% van onze tijd in contact met 80 plussers.
Sommigen onder hen vinden van zichzelf dat ze heel ruimdenkend zijn. En dat zijn ze vaak ook. Ik kan me zo “patiënten” voor de geest halen waarvan ik zeg: “Zo wil ik ook oud worden”.
En dan heb je G.
Zij is een “kerkpilaar pur sang“. Het huis staat vol met Heiligenbeelden. De man is “koster” van de parochiekerk. Iedere dag opnieuw weet ze herinneringen op te halen aan de vele bedevaarten die ze samen gedaan hebben. Iedere hoek van Europa hebben ze gezien.
Zo heeft ze ook iedere nieuwsuitzending gezien en volgt ze steevast Thuis, Familie, Flikken, … .
Vandaag ging het gespreksonderwerp over Oeganda. Blijkbaar zijn er daar nieuwe wetten in voege getreden die iedereen die ook maar blijk geeft van een andere geaardheid dan heteroseksueel voor x-aantal jaren de gevangenis kan invliegen.
G. ging in alle toonaarden te keer. “Laat mensen toch zelf kiezen hoe ze leven!”, “Wat een barbaarse toestanden!”, “Hoe kan je nu mensen die geboren worden met een ‘afwijking‘ in het gevang steken”.
Ik heb heel hard mijn best moeten doen om tijdens de verzorging mijn lach in te houden terwijl ik heel veel compassie had met de gedachtengang!
The End!
